صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۵۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مس وجود مرا درد کیمیا باشد / طلای بی غش من درد بی دوا باشد
حصار عافیت من شده است درویشی / دعای جوشن من نقش بوریا باشد
ز آشنایی مردم، گزیده هر کس شد / کناره گیرد ازان سگ که آشنا باشد