صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۵۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کجا به سیر چمن با رخ گشاده نشد / که گل ز شاخ به تعظیم او پیاده نشد
هزار ناخن الماس ریشه کرد و هنوز / ز زلف طالع ما یک گره گشاده نشد