صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۶۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

رخ تو روی نگاه از پری بگرداند / عنان دل ز بت آزری بگرداند
چو آفتاب، مرا چند دربدر غم عشق / به زیر خیمه نیلوفری بگرداند؟
علاقه هاست به من دام را، نه آن صیدم / که گرد خویش مرا سرسری بگرداند
چو آفتاب ز سیمای گوهرم پیداست / که آب در نظر جوهری بگرداند