صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۶۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

درست سازد اگر شیشه شیشه گر شکند / خوشم که عشق دلم را به یکدگر شکند
به روغن آتش سوزان نمی شود خاموش / خمار جاه محال است سیم و زر شکند