صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۷۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آب بر آتش هر بی سر و پا افشاند / چون رسد نوبت ما، دست به ما افشاند
من که بر نکهت پیراهن او دارم چشم / آب بر آتش من باد صبا افشاند