صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۷۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل چو آرایش مژگان تر خویش کند / داغ را آینه دار جگر خویش کند
می برد بخت به ظلمت کده هند مرا / تا چه خاک (سیه) آنجا به سر خویش کند