صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۸۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بود / مشک این نافه سراسر جگر سوخته بود
چون صبا بیهده بر گرد چمن گردیدم / رزق من غنچه صفت در دلم اندوخته بود