صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۸۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

می خرامید و صبوح از می بی غش زده بود / لاله ای بود که سر از دل آتش زده بود
ای مه عید کجا گم شده بودی دیروز؟ / که کمان ابروی من دست به ترکش زده بود