صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۸۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چون لاله هر که باده حمرا نمی زند / جوش نشاط چون خم صهبا نمی زند
مجنون که از لباس تعلق برآمده است / آتش چرا به دامن صحرا نمی زند؟
از داغ گشت شورش مغزم زیادتر / گرداب مهر بر لب دریا نمی زند