صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۸۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دم گر چه پیش آینه عالم نمی زند / آیینه پیش عارض او دم نمی زند
از پنبه داغ ما نرود زنده در کفن / از بخیه زخم ما مژه بر هم نمی زند
از ششدر جهات، مرا نقش کم رهاند / گیرد اگر کسی کم خود، کم نمی زند