صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۹۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چندان که ممکن است کسی مردمی کند / دم را چرا علم کند و کژدمی کند؟
نان جوی به سفره هر کس که هست ازوست / آدم زبان خویش اگر گندمی کند
طوفان نوح، کودک دریا ندیده ای است / جایی که آب دیده ما قلزمی کند