صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۹۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در خشت خم به چشم حقارت نظر مکن / خورشید ساغر از لب این بام شد بلند
پرواز مرغ بسمل ازو بیشتر مخواه / بال و پری که در شکن دام شد بلند