صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۹۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبود / این شاخ بی شکوفه لخت جگر نبود
آیینه ات ز دود خط آخر سیاه شد / خط بر زمین کشیدن ما بی اثر نبود