صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۹۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل روبرو به خنجر مژگان چرا شود / با برق، خار دست و گریبان چرا شود؟
جان داد صبح بر سر یک خنده خنک / دندان کس به خنده نمایان چرا شود؟