صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۹۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آنجا که عارض تو ز می لاله گون شود / در دیده رشته های نگه جوی خون شود
لنگر درین محیط کند کار بادبان / دیوانگی ز سنگ ملامت فزون شود