صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوز / که شمع طور مرا با چراغ می جوید
مگر نهال تو در باغ سایه افکن شد؟ / که سرو رخنه دیوار باغ می جوید