صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۱۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟ / رنگ شکسته راز دلم برملا نکرد
تنها نبرد جلوه او شمع را ز جای / سرزنده ای نماند که بی دست و پا نکرد