صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۱۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

از بس ادب که یافت دل ما ادیب شد / بیمار ما ز رنج کشیدن طبیب شد
بی درد و داغ، فکر ترقی نمی کند / دل شد یتیم تا سخن من غریب شد
بعد از هزار شب که شب وصل داد روی / اوقات صرف پاس نگاه رقیب شد