صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آخر غبار خط تو گرد کساد شد / جوهر به چشم آینه موی زیاد شد
هر عاشقی که شیوه وارستگی شناخت / چون بنده گریخته بی اعتماد شد