صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۲۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مردم ز حد خویش برون پا نهاده اند / راه هزار تفرقه بر خود گشاده اند
بسته است روزگار جهان را به کار گل / یکسر به فکر باغ و عمارت فتاده اند
خواهند عاقبت ز ندامت به سر زدن / دستی که ظالمان به تعدی گشاده اند