صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۳۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

می بی خبر از نرگس شهلای تو ریزد / خمیازه نمکسود ز لبهای تو ریزد
در گوش صدف جای کند از بن دندان / هر نکته که از لعل گهرزای تو ریزد