صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۳۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جمعی که سر خویش به فتراک تو بستند / چندان که به گردش بود این دایره، هستند
شد پنجه سیمین تو در مهد، نگارین / از رشته جانها که به انگشت تو بستند