صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۵۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر که نبرد آب خود چشمه کوثر شود / هر که فرو خورد اشک مخزن گوهر شود
هر که فشاند از جهان دست خود آسوده شد / خواب فراغت کند نخل چو بی بر شود