صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۶۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنش / دست برده است از ید بیضا بیاض گردنش
عشق در هر دل که افروزد چراغ دوستی / برق چون پروانه می گردد به گرد خرمنش