صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۷۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کاکل او درهم است از شورش سودای خویش / از پریشانی ندارد زلف او پروای خویش
نشأه مستی ز عمر جاودانی خوشترست / خضر و آب زندگانی، ما و ته مینای خویش
در میان هر دو موزون آشنایی معنوی است / سرو تا بالای او را دید جست از جای خویش!