صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۷۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن که از چاک دل خویش بود محرابش / نشود پرده نسیان عبادت خوابش
جوش عشق از لب من مهر خموشی برداشت / این نه بحری است که در حقه کند گردابش