صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۷۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خطی که دمید گرد رخسارش / شد پرده گلیم چشم عیارش
بر خاطر نازکش گران آید / گل تکیه زند اگر به دیوارش