صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۸۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر که پیش از مرگ مرد از یک جهان غم شد خلاص / هر که بیرون رفت از عالم، ز عالم شد خلاص
تنگدستی راست لازم گریه بی اختیار / تاک تاآورد برگ از چشم پر نم شد خلاص