صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۸۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر کس که چون صدف دهن خویش کرد پاک / لبریز می شود ز گهرهای تابناک
بی سجده می کنند نماز جنازه را / مگذار پیش مرده دلان روی خود به خاک