صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۸۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

می تراود وحشت از بوم و بر کاشانه ام / دارد از چشم غزالان حلقه در خانه ام
دام زیر خاک سازد سیل بی زنهار را / بس که باشد گرد کلفت فرش در کاشانه ام