صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۹۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تیغ کوه همتم، دامن ز صحرا می کشم / می روم تا اوج استغنا، دگر وا می کشم
تا دهن بازست چون پیمانه می نوشم شراب / چون سبو تا دست بر تن هست صهبا می کشم