صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۰۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به بوسی قانع از لبهای شکربار چون گردم؟ / ازین قند مکرر سیر من یکبار چون گردم؟
ز بوی گل گرانی می کشد نازک نهال من / به چندین کوه غم بر خاطر او بار چون گردم؟