صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نتوان کرد به زندان بدن محصورم / شیشه را می شکند زور می پرزورم
در نمکدان ز نمکزار چه خواهد گنجید؟ / چه کند حوصله تنگ فلک با شورم؟
بس که آمیخته نیش بود نوش جهان / دیدن شهد فزون می گزد از زنبورم