صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۱۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خدنگ او نظری دوخته است بر بالم / امید هست گشادی ز شست اقبالم
در آشیان به خیال تو آنقدر ماندم / که غنچه شد گل پرواز در پر و بالم