صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ستم به خویش ز کوتاهی زبان کردیم / به هر چه شکر نکردیم، یاد آن کردیم
بنای خانه به دوشی بلندکرده ماست / قفس نبود که ما ترک آشیان کردیم