صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۲۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

فرهادم و ثبات قدم هست پیشه ام / ناخن دوانده در جگر سنگ تیشه ام
از بخت شور در نمک آبم چو مغز تلخ / می روترش کند چو درآید به شیشه ام
از ناخن آب دشنه الماس برده ام / فرهاد را به کوه جهانده است تیشه ام