صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۲۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

حاشا که دل به ناز و نعیم جهان نهم / مرغی نیم که بیضه درین آشیان نهم
چون صبح بس که پرده دری دیده ام ز خلق / ترسم که راز با دل شب در میان نهم
خاکم که سینه ام هدف تیر عالم است / گردون نیم که با همه کس در کمان نهم