صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۴۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختن / از چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن
ما چو گل با سینه صد چاک عادت کرده ایم / بخیه را بر زخم نتوانی به سوزن دوختن