صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۴۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

از نصیحت دم مزن با خاطر افگار من / کز دوای تلخ بدخوتر شود بیمار من
جوش یکرنگی ز من نام و نشان برداشته است / می دهد آزار خود، هر کس دهد آزار من