صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۵۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ز عشق بی مژه تر نمی توان بودن / بهار بی می و ساغر نمی توان بودن
دلم ز کنج قفس تا گرفت دانستم / که در بهشت، مکرر نمی توان بودن