صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۸۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بهار می گذرد، سیر گلستانی کن / به آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن
مباد خیره شود آرزوی خام طمع / به وقت خواب گل بوسه را نشانی کن!
ترا به خلق، تماشاییان شناخته اند / برای گلشن خود فکر باغبانی کن