صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۹۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکن / اگر ز سوختگانی صدا بلند مکن
مباد ز هر ندامت گزد زبان ترا / به تلخکامی عشاق نوشخند مکن