صائب تبریزی › شمارهٔ ۶۰۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ او / هم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او
در شب تاریک نتوان دزد را دنبال رفت / دل گرفتن مشکل است از طره شبرنگ او
از لطافت نسبت رخسار او با گل خطاست / کز نگاه گرم گردد آفتابی، رنگ او