صائب تبریزی › شمارهٔ ۶۳۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردی / مرا چون دیده قربانیان بی مدعا کردی
به خون آغشته نتوان دید آن لبهای نازک را / وگرنه با تو می گفتم چها گفتی، چها کردی