صائب تبریزی › شمارهٔ ۶۴۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ای / از دل من چه به جا مانده که باز آمده ای؟
ز ره صبر چه پوشم، که (ز) الماس نگاه / سینه پردازتر از چنگل باز آمده ای