صائب تبریزی › شمارهٔ ۶۶۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

یکی هزار شد از عشق ناتمامی من / ز آفتاب قیامت فزود خامی من
کمال چون مه نو بوته گدازم شد / به از تمامی من بود ناتمامی من