صائب تبریزی › شمارهٔ ۶۶۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

برد تا رنگ حیا را باده از رخسار او / آنچه بسیارست گلچین است در گلزار او
طره دستار او همسایه بال هماست / پادشاهی کرد گل بر گوشه دستار او