صائب تبریزی › شمارهٔ ۶۷۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

می به جامم می کند چشم خمارآلود تو / گل به طرحم می دهد روی بهارآلود تو
می رسی از گرد راه و می توان برداشتن / گرده خورشید از روی غبارآلود تو