صائب تبریزی › تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۵۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چون به داغ غربت من دل نسوزد سنگ را؟ / خال موزونم که بر رخسار زشت افتاده‌ام