صائب تبریزی › تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۸۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مرا هر کس که بیرون می‌کشد از گوشهٔ خلوت / ستمکاری است کز آغوش یارم می‌کشد بیرون